مدیران نیروی انسانی همه روزه در معرض تصمیم‌گیری برای جذب، نگهداری، تخصیص، جابه‌جایی، ارتقاء، آموزش، مأموریت، انتصاب، تشویق، تنبیه، غیبت، مرخصی، استعفا، تعلیق، برکناری، ... و صدها رویداد متنوعی هستند كه با برنامه و یا بدون برنامه رخ می‌دهند و انتظار می‌رود که این تصمیمات به گونه‌ای اتخاذ شوند که تعادل نیاز و موجودی در هر بخش و هر تخصص برقرار مانده، ضمن آنکه از چارچوب مقررات و ضوابط و بودجه عدول نگردد و در عین حال افزایش بهره‌وری فرد و سازمان را توأماً در پی داشته باشد.

 

امروزه استفاده بهینه از منابع سازمانی خصوصاً افزایش مستمر بهره‌وری و اثر بخشی نیروی انسانی از مؤلفه‌های اساسی و تأثیرگذار در فرآیند رشد و توسعه سازمان‌ها و بنگاه‌های اقتصادی به شمار می‌رود و از سوی مدیران سازمان‌ها، توجه ویژه‌ای به توسعه کیفی منابع انسانی صورت می‌گیرد به طوری که آن را به بی‌بدیل‌ترین سرمایه‌های سازمانی ارتقاء داده است.

رویکرد

به لحاظ سیستمی، بخش مدیریت نیروی انسانی (Human Resource Management) پیچیده‌ترین و سیال‌ترین بخش نظام مدیریت منابع سازمانی هر سازمان را تشکیل می‌دهد. این مهم بدون به کارگیری نرم‌افزارهای کارآمد در تعامل و یکپارچگی با سایر سیستم‌های عملیاتی و اطلاعاتی سازمان امکان‌پذیر نمی‌باشد. از همین رو شرکت مهندسی نرم‌افزار رایورز در طول بیش از ربع قرن فعالیت مؤثر و مستمر خویش، همواره توجه ویژه و رو به تزایدی به این سیستم به مثابه تضمین توسعه پایدار سازمان‌ها مبذول داشته است و در سال‌های اخیر نیز با توسعه کمی و کیفی نرم‌افزارهای حوزه اداری و مدیریت منابع انسانی و تعمیق روابط مکانیزه آن‌ها با زنجیره سیستم‌های یکپارچه رایورز، گام مهمی در راستای تحقق اهداف مشتریان برداشته است.

منابع انسانی

اجزاء مهم و اصلی سیستم جامع اداری و منابع انسانی رایورز به قرار زیر است:

  • سیستم مدیریت منابع انسانی شامل زیرسیستم‌های تشکیلات و کارگزینی، جذب، رفاه، آموزش، حضور و غیاب
  • سیستم تایم شیت نیروی انسانی (جهت استفاده برای محاسبه بهای تمام شده فعالیت‌ها)

 

با به کارگیری این سیستم‌ها و با توجه به تحت وب بودن بخش‌های مورد انتظار کاربران و ارتباط این بخش‌ها با سایر سیستم‌های حوزه MIS برای تحقق مدیریت گردش کار، دیگر انجام فعالیت‌های سازمانی محدود به درون سازمان نمی‌شود و باعث کاهش حجم انبوه فرآیندهای دستی و کاهش قابل توجه فواصل اطلاعاتی نه تنها در این حوزه بلکه در تمام حوزه‌های سازمان می‌شود. این امر از یکسو کاهش زمان تراکنش‌های انسانی را موجب می‌شود و از سوی دیگر کاهش منابع مورد نیاز برای فعالیت‌ها و در نتیجه به کارگیری منابع آزاد سازمان و افزایش سرعت، دقت و کاهش هزینه‌ها را به دنبال دارد.